De telefoon gaat. In het display zie ik een lang nummer. Het begint met 0044. Geen idee wie het is. Ik noem mijn naam en een Engelssprekende man stelt zichzelf voor. Hij vraagt of ik de heer of mevrouw B.D. van Jielk ken. Hij of zij heeft bij mij in de straat gewoond, vertelt de Engelsman. Lees verder →

Hij zit in het steegje achter mijn huis. Met zijn pootjes op de warme stoeptegels. Waarom zit hij daar? Als ik dichterbij kom, hipst hij langs me. Hij glimlacht. Of, nou ja, zo lijkt het. Lees verder →

Ik ben dol op verrassingen. Om ze te ontvangen natuurlijk, maar ook om ze te regelen voor een ander. Zo wordt een vriendin binnenkort vijftig. En daar wil ik wel ‘iets leuks’ voor regelen. Dus wat doe ik: ik organiseer een brainstormsessie met een aantal vriendinnen die we gemeenschappelijk hebben. Lees verder →

Mijn man en ik lopen naar het centrum van Zeist. Op het randje van het Walkartpark, net in het groen, staan twee verkiezingsborden. De helft is beplakt, de andere helft leeg.

Er staan twee mensen bij. Een man en een vrouw, beiden van fors postuur. Hij trekt aan een poster van de SP. Als wij zijn genaderd, heeft de man de helft van de poster losgehaald. Het papier hangt dubbelgevouwen op het bord. De lijm is nog nat. Lees verder →

Heb je wel eens iets verkocht op Marktplaats? Dan weet je waarschijnlijk dat je daar best wat werk van kan hebben. Zo had ik van de week mijn zolder opgeruimd. Daar stonden nog twee boxen die nog uitstekend functioneerden, maar totaal overbodig waren geworden. Lees verder →

Er is iets geks aan de hand. Op mijn wc beneden hangt een verjaardagskalender. Met konijntjes. Dat is nog niet zo heel gek, vind ik zelf. Zo’n kalender is zelfs handig, want zo vergeet ik bijna nooit iemands verjaardag. Dat wil zeggen, ik weet wanneer een vriend of familielid een jaar ouder wordt. Vervolgens vergeet ik dan meestal wel een kaartje te sturen of te bellen. Maar goed. Dat went. Lees verder →

Er is nu een spotje op de radio dat begint met een kinderstemmetje. “Mama…mama,” zegt het. Dan volgt een paar seconden stilte. Een voice over legt uit dat er overal in de wereld kinderen zijn die geen antwoord krijgen als ze hun moeder roepen. Hartverscheurend vind ik dat spotje. Lees verder →

Het is donker als we het terrein van Buitenkunst oprijden. Uit een container komt geel licht. Daar melden we ons. Met een label met een touwtje in de hand lopen we over het zandpad. Lees verder →

Rust vinden. Ah, wat vind ik dat soms moeilijk. Vooral als ik ergens enthousiast over ben. Dan is het net of mijn interne motortje een Toyota Aygo is. Zo eentje waar het gaspedaal van blijft hangen. Pfff, niet fijn.

Dus ik ga maar eens lekker een lang weekend weg. Met vriendinnen. Even de boel de boel laten. Chillen. Tot mezelf komen. Relaxen. Loslaten. Alles lekker loslaten. Heerlijk.

Ik kan niet wennen aan de dood. En al helemaal niet als deze zich via een advertentie in de krant aandient. Zoals vandaag. Er gaat toch even een schok door je heen. Nee! Zij? Overleden? Nee! Dat kan toch niet. Lees verder →