Ik schrik. Wie heb ik aan de telefoon? Hoe komt hij aan mijn nummer? En waarom belt hij mij? De man legt uit dat hij bij een bedrijf werkt in Londen dat openstaande financiële tegoeden afhandelt. Daarvoor sporen ze mensen op. Ik luister. Kan ik aan de stem horen of ik hier wordt belazerd?

De heer of mevrouw Van Jielk zou in mijn straat hebben gewoond. En nog geld krijgen. Zegt de Engelsman. Maar wat raar dat hij mij dan belt. De Engelsman vertelt dat hij mijn telefoonnummer heeft gevonden via internet, op basis van het adres. Wat op zich best logisch is. Maar ik vertrouw het niet.

Er moet toch een handiger methode zijn om de adresgegevens van Van Jielk te achterhalen. Zelfs als je vanuit Londen belt. Wie is die Van Jielk? Ken ik iemand in de straat die zo heet? En zo ja, ga ik dat dan aan een wildvreemde vertellen? Ik voel me heel ongemakkelijk. Wie zegt dat de Engelsman de waarheid spreekt?

De naam Van Jielk komt mij niet bekend voor. Nu ken ik de meeste buren wel van voornaam, maar van achternaam? Nee. Maar als ik wel wist wie het was? Wat zou ik dan doen? Het klinkt aantrekkelijk: nog geld terug ontvangen. Dat is leuk voor Van Jielk. Maar klopt het verhaal van de Engelsman wel? Zit er niet iets anders achter? Een ander soort afrekening bijvoorbeeld.

Ik noteer de naam van de gezochte persoon, de naam van de Engelsman en van het bedrijf waar hij werkt. Laat ik eerst maar even rustig nadenken over de situatie. De Engelsman wil het allemaal wel even op mail bevestigen. Ik antwoord snel dat dat niet hoeft. Dan word ik bang.

Bellen is een ding. Maar nu wil de Engelsman ook nog een mail sturen. Hoho! Ik bedenk dat ik natuurlijk ook gewoon zijn telefoonnummer kan noteren en vraag daar naar. Als ik twaalf getallen heb opgeschreven bedankt de man me vriendelijk. Ik hang op. Zo. Goed gedaan.

Op internet typ ik de naam in van het bedrijf. Niets. Met een ‘e’ dan in plaats van een ‘i’? Ja. Google vindt wat. Ik klik door naar een site met mooie bruine vlakken en een klassiek lettertype. Het bedrijf met de ‘e’ richt zich inderdaad op het opsporen van mensen die nog geld tegoed hebben. Wonderlijk. Doen ze dat echt op deze manier?

Goh, waarom zou Van Jielk eigenlijk nog geld krijgen uit Engeland? Dat zou ik best willen weten. En zou hij of zij het ooit nog krijgen? Als hij of zij überhaupt nog leeft? Ik woon immers in een wijk uit de jaren dertig. Bizar dat ik dat nu waarschijnlijk nooit te weten kom. Toch mijn buren eens vragen of zij Van Jielk kennen…

Delen/bewaren

Ik voel me aangesproken, al heb ik geen vleugels. In de keuken pak ik een boterham. Ik maak deze nat en loop weer naar buiten. Ja, hij is er nog. Ik gooi stukjes klef brood naar hem toe. Vlaapp. Vlaapp. Vlaapp. Ze vallen op armlengte van zijn snavel.

Hij glimlacht naar me. Het brood laat hij onaangeroerd. Ach gossie, hij is nog te klein om zelf te eten! Ik blijf naar hem kijken, met mijn vogelmoederogen.

Een bakje water dan. Maar nee. Hij eet niets, hij drinkt niks. En er wonen hier zo veel katten. Hoe moet dat? Ik ga op de stoep zitten en wacht. Zal ik hem proberen te vangen? Nee, dat levert vast enorm veel stress op voor zo’n beestje.

Wat zou er gebeuren als ik hem zou vangen, te eten en te drinken zou geven, en vliegoefeningen met hem zou doen. Zou hij dan een grote jongen kunnen worden? Gewoon, een normale vogel? Geen vreemde, dus? Hmmm. Ik denk van niet.

Zal ik dan de vogelopvang bellen? Hmmm. Voor een gezonde jonge kauw die alleen niet kan vliegen? Nee, zeg. Dat gaat mij toch ook wat ver.

Nee, de natuur moet zijn gang maar gaan. Vrees ik. Ik sta op en veeg het stof van mijn broek. Ik verlaat hem – met glimlach en al. Hij kijkt naar mij: “Ben jij mijn moeder?”

Als ik twee uur later de voordeur weer open, is het brood weg. En de vogel is gevlogen. In de verte zie ik dat hij de oprit van de buur-buren ophipst. Met zijn grote glimlach. Hij leeft dus nog.

Delen/bewaren

Op vrijdagavond komen we bij elkaar. Zonder de jarige. De een heeft het feestvarken de dag ervoor nog gezien. Bij het afscheid nemen had ze geroepen: “Tot morg….! Ik bedoel, eh, ja, wanneer zien we elkaar weer?” Een andere vriendin had twee dagen daarvoor ook iets ingeslikt. Het is dus een hele kunst om iets achter de rug van de jarige om te doen.

Maar het is gelukt om iets te verzinnen. Het feestvarken denkt te weten wat ze krijgt. Dus dat is mooi. Of jammer. Net hoe je het bekijkt. Ik heb vanmorgen iedere genodigde aan het werk gezet. Eens kijken wat dat oplevert. De eerste bijdrage is al binnen: de voorpret is begonnen. Nog vijftien nachtjes slapen…

Delen/bewaren

Er staan twee mensen bij. Een man en een vrouw, beiden van fors postuur. Hij trekt aan een poster van de SP. Als wij zijn genaderd, heeft de man de helft van de poster losgehaald. Het papier hangt dubbelgevouwen op het bord. De lijm is nog nat.

“Die poster haal je er toch niet af”, zegt mijn man. Hij loopt naar het bord en plakt de nog vochtige poster terug. “Dat doen ze bij ons ook”, antwoordt de forse kerel met ringbaardje. ‘Ze’ zijn waarschijnlijk de lokale politici van de SP. Wie ‘ons’ is, weet ik niet.

“Laat lekker hangen”, vervolgt mijn echtgenoot. “Daar zijn die borden voor. Dat is democratie.” De man, harde stem, bevelende toon: “Bemoei jij er niet mee. Loop door!” Ik voel agressie opkomen, dicht onder de huid. Ook mijn man heeft daar last van, zo blijkt later.

Wij houden allebei niet van ruzie, zeker niet met iemand die het nodig vindt om een verkiezingsposter te verwijderen. “Nee, jíj moet doorlopen,” zegt mijn lief. We draaien ons om. Dit is een zinloze discussie. Als het al een discussie is.

Na een paar meter kijken we nog even om. Ja hoor, de flinkerd heeft de poster helemaal losgehaald. Hij verfrommelt het natte papier tot een prop. Ik schiet in de lach, mijn man ook. Wat een rare mensen! Waarom doen ze zo? Ik begrijp daar niets van.

Een paar dagen later loop ik toevallig weer langs de borden. De SP is langs geweest, met een nieuwe poster en een pot lijm. Leve de democratie.

Delen/bewaren

Ik dacht: kringloopwinkel. Daar moest ik toch heen om wat kledingstukken te brengen. Maar dat vond mijn huisgenoot zonde. Okay. Marktplaats dan. Op een zonnige dag sjouw ik de boxen naar een lichte plek in de woonkamer, pak mijn slimme telefoon en schiet een paar foto’s. Die foto’s stuur ik per e-mail naar mijn desktop.

Dan ga ik de twee trappen op naar mijn kantoor en start de computer. Op marktplaats.nl klik ik op ‘plaats advertentie’. Boxen bestaan niet als rubriek, speakers wel. Marktplaats vraagt wat ik er voor wil hebben. Ik besluit dat een tientje een mooi rond bedrag is. Met hoofdletters zet ik erbij: alleen bellen en alleen ophalen. Ik laad de foto’s en klik op ‘plaatsen’.

Na een dag word ik gebeld. Dat gaat dus goed. De jongen die ik aan de lijn heb, vraagt in gebrekkig Nederlands naar de boxen. Werken goed? Binnen twee zinnen is de deal rond. Een tientje. Morgen ophalen. Is goed. Acht uur. Ik zeg met klem dat ik tussen acht en half negen thuis ben, want ik heb ervaring met Marktplaats. Is goed.

De volgende avond zit ik om acht uur klaar. Een half uur later belt de jongen op. Hij komt later. Negen uur. Is goed. Maar niet later, he? Nee, niet later. Om kwart voor tien ’s avonds is de jongen nog niet geweest. Ik word pissig. Grrr, ik wist al tijdens het eerste gesprek dat het zo zou verlopen. En toch wacht ik. Waarom eigenlijk? Ik wil naar buiten. Een wandelingetje maken.

Het is vast ongelooflijk sullig, maar ik wil mijn afspraak niet schenden. Ook nu niet. Wat als die jongen een goede reden blijkt te hebben om veel later aan te komen? Ik wil niet op mijn geweten hebben dat hij voor niets een half uur in de auto heeft gezeten. Dus ik zet de boxen bij de voordeur. Kan hij ze gemakkelijk meenemen. En ik wandel een stuk relaxter. Of hij een tientje achterlaat of niet maakt me niet zoveel uit.

En dan nu de moraal van het verhaal. Hoe is deze geschiedenis volgens jou afgelopen? Dat mag je zelf invullen. Ik zou graag willen weten welk denkproces zich nu in jouw hoofd afspeelt.

Delen/bewaren

Voordat je op mijn verjaardagskalender komt, moet er heel wat gebeuren. Dat komt onder andere doordat de combinatie wc-bezoek en schrijven voor mij niet erg logisch is. Dus voordat ik de moeite neem om de kalender van de wc mee te nemen naar een pen, ben ik weer een paar verjaardagen verder.

Daarom vind ik het ook zo vreemd dat er iemand op mijn kalender staat, in mijn eigen handschrift nog wel, die ik niet ken. Ronald heet hij. En Ronald is deze week jarig. Vrijdag, om precies te zijn. Ronald, alvast gefeliciteerd. Wie je ook bent.

Ik heb me de afgelopen dagen suf gepiekerd. Ronald? Ik ken twee Ronalden, naast Ronald McDonald. De een stamt uit mijn kindertijd en werd in het dagelijks gebruik Ron genoemd. Dat is ‘m zeker niet. De andere Ronald is ‘onze’ huisschilder. En hoewel ik de laatstgenoemde al twee buitenschilderbeurten lang ken, we doen we niet aan verjaardagen.

Ronald, ik wens je een hele fijne verjaardag vrijdag. Maar wil je je alsjeblieft nog even bekendmaken? Het voelt wat beroerd om niet meer te weten wat ik zelf heb gedaan, namelijk. Daar ben ik toch echt nog veel te jong voor.

Delen/bewaren

Op de een of andere manier is er door die reclame een gevoelige snaar geraakt bij mij. Ik hoop dat ik kan uitleggen hoe. Ineens voel ik mij een moeder zonder kinderen in plaats van een bewust kinderloze vrouw.

Tot voor kort voelde ik me gewoon. Compleet. Mens. En nu ben ik ineens een half mens. Een moeder zonder kinderen. Dat komt misschien omdat ik wél, maar die kinderen níet hebben kunnen kiezen. Zij missen een basis en groeien op zonder de helft die ik vertegenwoordig. Oh, en dat maakt me zo verdrietig.

Zelf heb ik ongelooflijk veel mazzel gehad. Ik ben in een beschermde en veilige haven opgegroeid. Door het spotje realiseer ik me dat des te beter. Maar ik word verdrietig omdat ik door die reclame het gevoel krijg dat ik mijn plicht verzaak. Mijn zorgplicht voor alle onschuldige kindertjes die er zijn op de wereld.

Wie weet geef ik ooit nog eens gehoor aan de oproep. Want ik herinner mij nog exact dat ik, toen ik zestien was en voor het eerst hardop zei dat ik geen kinderen wilde, ik er direct bij vermeldde dat ik ‘later’ wel pleegkinderen zou gaan verzorgen. Het gekke is dat ik ook wist dat dat op mijn 45e zou gaan gebeuren. Ik wil nog steeds geen eigen kinderen. Maar de genoemde leeftijd komt in zicht. Ik ben benieuwd of ik mezelf nog ga verrassen…

Delen/bewaren

Op het eerste veld staan de tenten strak tegen elkaar aan. Ik slik. Dit had ik niet verwacht. We lopen verder. Nog een vol veld. Ieder plekje tussen de bomen is bezet.

We komen bij de rand van het terrein. Met mijn schoenen inspecteer ik de bodem. Droge eikenbladeren kraken onder mijn zolen. Ik struikel half over een boomstronk.

Ik houd de plek bezet. Er zijn meer laatkomers op zoek naar een plaats voor de tent. Mijn vriendin gaat de auto halen. Het duurt lang.

Ik realiseer me dat ik geen telefoonnummer van haar bij me heb. Wat als ze mij niet meer kan terugvinden? Hoe lang blijf ik wachten? Het is donker in het bos. En het lijkt of het regent.

Na twintig minuten zie ik koplampen. Daar is ze. Ze had de verkeerde zandweg genomen. We zetten de tenten op, in het licht van de lampen. Het regent nog steeds, maar ik word niet nat.

De volgende ochtend stap ik stram uit de tent. We hebben een goede plek gekozen. Ik hoor nog steeds een regendrup. Hee, wat zijn die kleine zwartje puntjes op de witte tafel?

Als ik in mijn stoel zit, kijk ik naar boven. Daar zie ik tientallen dunne sliertjes naar beneden komen, aan bijna onzichtbare draadjes. Rupsen.

Ineens weten we het. Rupsen. Rupsen poepen. En niet weinig ook. De zwarte regen is rupsenpoep. En wij bivakkeren op een rupsenlandingsplaats. Heerlijk toch, natuur.

Delen/bewaren

Dus ik ga maar eens lekker een lang weekend weg. Met vriendinnen. Even de boel de boel laten. Chillen. Tot mezelf komen. Relaxen. Loslaten. Alles lekker loslaten. Heerlijk.

Delen/bewaren

Maar het kan wel. De eerste keer dat ik via een overlijdensbericht vernam dat een kennis was overleden, schrok ik mij werkelijk het leplazarus. Ik was begin twintig. Ik durf er mijn kop om te verwedden dat ik net een slok warme koffie had genomen toen ik de pagina omsloeg.

Daar stond het. De vrouw bij wie ik een paar jaar lang het huis had gepoetst, was overleden. Ze was begin zestig, dus dit einde kwam nogal vroeg. Maar het stond echt in de krant. Dus het moest wel waar wezen.

Er ging een koude rilling door mij heen toen ik ‘enige en algemene kennisgeving’ las, en ergens onderaan de naam van de executeur testamentair. De vrouw had geen familie, geen kinderen, geen relatie. En ze had een baan aan huis.

Ik ben naar de begrafenis gegaan. Het viel mij mee dat de zaal behoorlijk goed gevuld was. Haar ex-partner was er. Maar verder kende ik niemand. In de jaren die sindsdien zijn verstreken, denk ik af en toe aan haar. Ze was een bijzondere vrouw die vanwege haar joodse achtergrond geen gemakkelijk leven had gehad.

Gelukkig denk ik af en toe nog steeds aan haar. Net als aan de oud-collega die vorig jaar ineens in de krant stond. De vrouw die vandaag de pagina met overlijdensberichten vult, kende ik slechts zeer oppervlakkig. Maar haar manier van doen speelt vandaag als een filmpje door mijn hoofd.

Delen/bewaren